De meest gemaakte fouten bij het introduceren van een hondenloopplank

Ik herinner me nog goed de eerste keer dat ik een hondenloopplank gebruikte voor Boyco.. Vol goede moed had ik zo’n mooie opvouwbare loopplank aangeschaft zodat hij makkelijker in de auto kon komen. In mijn enthousiasme plaatste ik de plank meteen tegen de auto en probeerde mijn hond eroverheen te laten lopen. Fout nummer één: ik ging véél te snel. Mijn arme hond bleef stokstijf voor de plank staan en weigerde ook maar één poot erop te zetten. Ik raakte gefrustreerd, hij raakte gestrest, en uiteindelijk tilde ik hem toch maar weer met de hand de auto in. Niet bepaald het succesverhaal dat ik voor ogen had. Achteraf realiseerde ik me dat ik een aantal klassieke fouten had gemaakt bij het introduceren van de loopplank. In dit artikel deel ik mijn ervaringen, inclusief de missers, zodat jij ze kunt vermijden. Of je nu een doorgewinterde hondenbezitter bent of net je eerste pup hebt, en of je de plank nu bij de auto, de trap, in huis of in de tuin wilt gebruiken, deze tips helpen je om zonder frustratie je hond te laten wennen aan een loopplank.

Geen tijd om te wennen geven

De eerste fout die ik beging, was denken dat mijn hond uit zichzelf wel zou snappen wat de bedoeling was. Ik had de loopplank uitgevouwen en verwachtte dat hij er vrolijk op zou stappen omdat het “makkelijker” voor hem zou zijn dan springen. Maar voor mijn hond was die grote onbekende plank juist iets engs en geks. Ik heb toen geleerd hoe belangrijk het is om een hond eerst rustig te laten wennen aan de loopplank. In plaats van de plank meteen als brug naar de auto te gebruiken, had ik hem eerst plat op de grond moeten leggen. Zo kan een hond in een vertrouwde omgeving, bijvoorbeeld gewoon in de woonkamer of tuin, op zijn gemak snuffelen aan de plank en eroverheen lopen zonder hoogteverschil. Mijn hond Boyco liep eerst een paar keer over de vlakke plank die op het gras lag, gewoon om te onderzoeken. Pas daarna heb ik de plank op een lage drempel gezet om een kleine helling te oefenen. Dat stapsgewijze opbouwen kost een beetje tijd, maar geloof me, het bespaart uiteindelijk een hoop stress. Veel mensen, waaronder ikzelf dus, maken de fout om te snel teveel te vragen. Een hondenloopplank is niet iets wat een hond “vanzelf” begrijpt; je moet hem de tijd en positieve ervaring geven om het te leren.

Onvoldoende belonen en positieve associatie

In het begin probeerde ik mijn hond te lokken met een commando en mijn eigen enthousiasme (“Kom maar, jongen! Goed zo!”), maar ik was vergeten iets heel belangrijks mee te nemen: snoepjes! Een van de meest gemaakte fouten is te weinig gebruikmaken van positieve prikkels. Honden doen bijna alles voor een lekker koekje of hun favoriete speeltje. Nadat mijn eerste poging mislukte, ben ik de volgende dag opnieuw begonnen, dit keer bewapend met kleine hondensnoepjes. Ik legde een paar snoepjes op de plank terwijl die plat op de grond lag. Mijn hond werd nieuwsgierig, rook de koekjes en zette vanzelf een poot op de plank om erbij te kunnen. Elke keer dat hij een stapje verder durfde, prees ik hem uitbundig en kreeg hij meteen een beloning. Zo bouwden we langzaam vertrouwen op. Hij leerde: die plank is eigenlijk best leuk, want er liggen snoepjes op en baasje is blij als ik erop sta. Die positieve associatie is goud waard. Een fout die veel bazen (inclusief ik) maken, is te weinig belonen of denken dat een vriendelijke stem alleen wel genoeg is. Voor sommige honden is dat prima, maar de meesten zijn nu eenmaal makkelijker te overtuigen met iets lekkers of een leuk spelletje. Sinds ik er een spel van maakte, soms gooide ik zijn favoriete bal over de plank zodat hij erachteraan ging, vond Boyco het steeds minder eng en zelfs een beetje leuk.

Ongeduld en frustratie van de baas

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de eerste keer ook zelf nogal gestrest raakte. Ik wilde dat mijn hond die ramp opliep omdat we eigenlijk op pad wilden. Mijn geduld raakte op en ik begon te zuchten en te mopperen. Grote fout, want honden voelen haarfijn onze stemming aan. Mijn frustratie droeg direct over op mijn hond; hij voelde dat er iets niet klopte en werd nog huiveriger. Een veelvoorkomende fout is dat we onbewust te gespannen of ongeduldig zijn tijdens het trainen. Ik heb geleerd om rustig te blijven, hoe moeilijk dat soms ook is als je haast hebt of je hond niet meteen luistert. Nu probeer ik van elke trainingssessie een ontspannen moment te maken. Desnoods ademen we allebei even diep in en uit (ik letterlijk, hij figuurlijk) en nemen we pauze. Zodra ik met een kalme, positieve instelling oefende, ging het stukken beter. Mijn hond keek me blij aan in plaats van twijfelend, omdat hij voelde dat ik tevreden was en geen druk op hem zette. Geduld is echt het toverwoord bij het aanleren van een loopplank. Ook al ben je ervaren met honden, het blijft verleidelijk om nét even te snel te willen gaan of te veel ineens te verwachten, zeker als je denkt “ach, mijn vorige hond leerde dit ook in één dag”. Iedere hond is anders, dus laat jouw hond het tempo bepalen.

De loopplank onstabiel of verkeerd gebruiken

Een andere fout die ik (en vele anderen) heb gemaakt, is niet goed letten op de stabiliteit van de plank. De eerste keer had ik de loopplank gewoon los tegen de bumper van de auto gelegd, in de veronderstelling dat hij wel stevig zou liggen. Maar toen mijn hond er één poot op zette, ging de plank een beetje wiebelen. Nou, dan is het natuurlijk klaar, Boyco schrok zich rot en sprong meteen weer terug op de grond. Hij vertrouwde dat ding niet meer. Ik had moeten zorgen dat de loopplank niet kon schuiven of wiebelen. Bij gebruik in de auto kun je vaak de ene kant van de plank aan de kofferbakrand haken of tegen de achterbank laten rusten, en de onderkant moet op een vlakke, antislip ondergrond staan. Nu controleer ik altijd of de rubberen voetjes goed grip hebben en of de plank mooi vlak en stevig ligt voordat mijn hond erop gaat. Dit geldt overigens net zo goed voor een loopplank bij de tuin of trap in huis. Een hellend plankje op de stoep of tegen een drempel moet je ook goed vastzetten zodat hij niet onder je hond wegschuift. Je kunt je voorstellen hoe één slechte ervaring, bijvoorbeeld dat de plank wegglijdt terwijl je hond erop staat, genoeg is om je hond volledig te ontmoedigen. Ik ken iemand die een loopplank voor bij de porch in de tuin had neergelegd, maar vergat hem op een antislipmat te zetten op het tegelterras. Het resultaat was dat de plank langzaam weegschoof toen haar hond halverwege was. Die arme hond sprong eraf en duurde weken voordat hij het weer aandurfde. Dus: altijd zorgen voor een stabiele, niet glijdende ondergrond en indien mogelijk iets of iemand die de plank in het begin kan tegenhouden. Zelf stond ik de eerste keren vaak naast de plank met één hand op de zijkant, gewoon om te voorkomen dat er beweging in kwam. Zeker bij zwaardere honden merk je anders dat de plank een beetje kan doorbuigen of schommelen. Voorkom dat je hond het gevoel krijgt op een wankele brug te staan.

Verkeerde hoek en te steile helling

In mijn aanvankelijke enthousiasme had ik de loopplank zo kort mogelijk gehouden om hem “handig” in de auto te laten passen. Maar daardoor was de hoek naar de auto veel te steil. Mijn hond Boyco keek omhoog alsof hij de Mount Everest moest beklimmen! Te stijl is eng en onaangenaam voor de meeste honden. Dit geldt voor een auto, maar bijvoorbeeld ook voor een bank of bed in huis waar je een kleinere loopplank voor gebruikt. Een veelgemaakte fout is de helling niet geleidelijk genoeg te maken. Uiteindelijk heb ik een langere loopplank genomen die tot de grond reikt met een flauwere hellingshoek. Je kunt bij sommige planken ook uitschuiven tot een grotere lengte. Toen de plank minder stijl stond, durfde mijn hond er veel makkelijker op. Ik heb zelfs de auto eerst op een iets lagere stoep gezet om de hoogte te verminderen tijdens het oefenen. Het klinkt misschien overdreven, maar het hielp echt. Als je de loopplank bij een trapje in huis of bij de veranda gebruikt, let ook op dat de hellingshoek niet te groot is. Anders kun je overwegen om een tussenplatform te creëren of een langer plankje te gebruiken zodat de overgang geleidelijker gaat. Het draait allemaal om het vertrouwen van je hond: hoe minder het aanvoelt als een klim, des te beter.

Verkeerde loopplank kiezen voor je hond

Ik geef het toe: de allereerste “loopplank” die ik kocht was eigenlijk een soort inklapbaar hondentrapje van stof en plastic. Op papier klonk dat handig, maar mijn grote hond vond het niks. De treden waren te smal voor zijn poten en het geheel was een beetje wiebelig. Dat was dus mijn fout in de voorbereiding: niet goed nadenken over wat voor mijn hond de juiste keuze was. Uiteindelijk heb ik geïnvesteerd in een degelijke hondenloopplank van aluminium met een antislip laag en opstaande randen. Die was langer, robuuster en speciaal bedoeld voor zwaardere honden, zodat hij niet doorboog. Zodra ik de juiste plank had, merkte ik al verschil, al moest ik natuurlijk nog steeds de training rustig opbouwen. Ik heb van anderen ook verhalen gehoord, bijvoorbeeld van mensen met een klein hondje die een brede, zware loopplank hadden gekocht die nauwelijks in huis paste, of juist iemand met een stevige labrador die een te licht kunststof plankje gebruikte dat onder het gewicht wiebelde. In al die gevallen raakten de honden niet gewend aan de plank, maar lag dat eigenlijk aan de verkeerde keuze van het product. Les hiervan: kies een loopplank die past bij je hond én bij de toepassing. Let op lengte, breedte, gewicht dat hij kan dragen, en of hij bedoeld is voor bijvoorbeeld de auto (buiten) of voor binnenhuis. Een goede plank maakt het introduceren zoveel makkelijker, terwijl een onhandige plank het juist moeilijker maakt en fouten in de hand werkt.

Te snel echte situaties proberen

Een fout die ik aanvankelijk maakte, was meteen in een “echte” situatie de plank willen gebruiken, bij mij was dat direct de auto in gaan. Ik heb gemerkt dat het slim is om pas in de praktijk te gebruiken als het thuis al goed gaat. Dus eerst oefenen in alle rust, en pas als je hond vol vertrouwen op de plank stapt in de tuin of op de oprit, ga je het inladen in de auto proberen. Ik heb na de eerste mislukking thuis dagenlang geoefend (steeds maar een paar minuten, hoor, je moet er ook weer geen uren durende drills van maken) totdat mijn hond de loopplank op en af liep zonder aarzeling, zelfs als er een beetje hoogte aan zat. Pas toen heb ik de auto erbij gepakt. En zelfs dán nog heb ik eerst de auto op een vlakke ondergrond gezet en de plank zo stabiel en geleidelijk mogelijk gemaakt. Een buurvrouw van mij had een soortgelijke ervaring: zij wilde haar hond voor het eerst de loopplank laten gebruiken bij de dierenartsparking, met allemaal vreemde mensen en honden eromheen. Haar hond raakte totaal overprikkeld en weigerde. Logisch eigenlijk, nieuwe truc, drukke plek, én waarschijnlijk voelde hij haar eigen nervositeit ook nog. Uiteindelijk heeft ze thuis in de rustige woonkamer geoefend met de plank tegen de bank, net zolang tot haar hond begreep wat de bedoeling was. Daarna ging de auto in een lege parkeerplaats oefenen pas veel beter. Conclusie: probeer de eerste keren dat je de loopplank “voor het echie” inzet, prikkels zoveel mogelijk te beperken. Dus niet wanneer je haast hebt of op een drukke plek staat. Kies een kalm moment, eventueel met z’n tweeën (één iemand bij de hond en één bij de bovenkant van de plank om te helpen en te belonen). Zo maak je de kans op een succesvolle eerste echte keer het grootst.

Inconsistentie en terugvallen in oude gewoontes

Na al dat oefenen is het ook belangrijk om consequent te blijven. Een valkuil (ik spreek uit ervaring) is dat je soms in oude gewoontes terugvalt. Bijvoorbeeld: na een tijdje liep mijn hond netjes de plank op de auto in. Maar één keer had ik haast en hij sprong er zelf in voordat ik de plank goed had gelegd. In plaats van hem terug te halen, liet ik het maar zo. Dat lijkt onschuldig, maar slimme honden leren snel dat ze ook best zonder plank kunnen als het hen uitkomt. Voor je het weet ben je weer terug bij af, omdat je hond dan de plank gaat ontwijken en liever springt. Zeker bij ervaren hondenbezitters zie ik dit gebeuren: we denken “ach, één keertje zonder kan wel”, maar bij een hond schept dat verwarring. Mijn advies (voortkomend uit eigen fout) is om vol te houden aan de routine zodra je hond het eenmaal doorheeft. Elke keer de loopplank gebruiken bij de auto of trap, ook als je weinig tijd hebt, zodat het een automatisme wordt voor je hond. Consistentie geeft duidelijkheid: de regel is nu dat we altijd over de plank gaan in plaats van te springen. Dat is niet alleen beter voor zijn gewrichten, maar voorkomt ook dat alle moeite voor niks is geweest.

Tot slot, haal adem en neem de tijd

Een hondenloopplank succesvol introduceren vergt dus vooral rust, geduld en positief blijven. Ik heb in het proces mijn portie fouten gemaakt, van te snel willen gaan tot een wiebelende plank en gebrek aan snoepjes. Maar van elke fout heb ik iets geleerd, en uiteindelijk loopt mijn hond nu trots en zonder aarzeling over zijn loopplank de auto in. Het mooiste moment was toen hij op een ochtend uit zichzelf naar de kofferbak liep en alvast op de uitgeklapte plank ging staan, alsof hij wilde zeggen: “Kom op baas, ik weet hoe dit moet!” Dat moment zou ik iedereen gunnen. Het voorkomt zoveel rugpijn van het tillen en vooral zoveel stress bij de hond zelf.

Of je nu compleet nieuw bent met honden of al jaren honden hebt, hopelijk helpen mijn ervaringen jou om de valkuilen te vermijden. Samengevat: bouw het rustig op, zorg dat de plank veilig en stabiel is, maak het leuk met beloningen, blijf geduldig en consequent, en schaam je niet om fouten toe te geven en het opnieuw te proberen. Iedereen doet weleens iets verkeerd in het begin, dat is helemaal niet erg, als je er maar van leert. Met deze lessen in je achterhoofd kun je ervoor zorgen dat je hond zonder angst of frustratie leert om die loopplank te gebruiken. Geloof me, als ik het kan (na veel vallen en opstaan), dan kan jij het ook. Veel succes en vooral veel plezier samen met je hond!

Gebruikssituaties